Bóstwa wysokich elfów

Zobacz poprzedni temat Zobacz następny temat Go down

Bóstwa wysokich elfów

Pisanie by Prawca Kadmosu on Sob Sty 28, 2017 11:37 am

   Wysokie elfy wyznają piątkę bóstw, które przyjęły wraz z pojawieniem się na kontynencie Vanthar, podobnie jak i ich leśni bracia. Bogowie ci, dotychczas nieznani i ukryci na obcym kontynencie, wspomogli upokorzoną rasę ukrywając ją przed wzrokiem wrogów. Proces odejścia od dawnych bogów był ciężki, ale żniwo związane z upadkiem Świętego Imperium oraz utrata kontaktu z pierwotnymi bóstwami, które ponoć legły w boju, były zbyt wielkim ciężarem do zniesienia. Musiało jednak minąć 400 długich lat, aż elfy zaakceptowały zmianę. W tamtych czasach wciąż bowiem byli tacy spośród nieśmiertelnej rasy, którzy pamiętali poprzednich bogów i nawet mając świadomość ich śmierci trudno im było zaakceptować zmianę. Teraz jednak znacząca większość zarówno leśnych jak i wysokich elfów wierzy w nowych bogów z wcale nie mniejszą żarliwością niż poprzednio. 
   Bóstwa wysokich elfów są personifikacją ich najwyższych cnót. Wszystkie powiązane są ze strefą magii i tajemnic mistycznych arkan. Są one poważne, skryte, zamyślone i zawsze przemawiają w sposób pełen zagadek, odwołań i zmuszający do wzmożonego wysiłku umysłowego. 
  Najwyższym bogiem w panteonie wysokich elfów jest Aiun: Pan Magii, Powiernik Tajemnic, Misterny Skryba, Boski Bibliotekarz, Korona Słońca, Złoty Mistrz, Nieskończony Król. Patronuje przede wszystkim magom, jest ich natchnieniem i inspiracją. Zsyła im pomysły, pobudza wyobraźnię, dotyka ich dusz. Jest zarazem obrońcą prawowitej władzy, dostojeństwa, honoru, władzy i potęgi. Wspiera obrońców słusznej sprawy, świętych wojowników i władców. Podczas składania przysięgi wysokie elfy powołując się na niego. To on miał ponoć jako pierwszy ujrzeć w elfach swoich długo wyczekiwanych wybrańców i obdarzył część z nich jeszcze większym zrozumieniem magii, dzięki czemu ze wspólnego elfiego pnia wyodrębniła się gałąź wysokich elfów. Przyjął ich pod swe skrzydła i dyktował wskazówki mające wspomóc je w doskonaleniu sztuki magii. Aiun jest przedstawiany jako majestatyczna postać o elfiej sylwetce, długich złotych włosach, skórze i oczach, a na jego głowie zawsze spoczywa korona złożona pięciu płomieni. Na każdym z nich widnieje symbol jednego z pięciu bogów panteonu. Dwa centralne są ze sobą złączone i nalezą do niego oraz jego małżonki. Symbolem Aiuna jest pusty złoty okrąg. Jego pora roku to lato, a za boski fenomen wyznaczający najważniejsze święto wyznaje się zaćmienie słońca, które ma miejsce każdego roku w sam środek lata i widoczne jest tylko na ziemiach wysokich elfów. Święto to nazywa się Tchnieniem Aiuna. Wówczas magia wysokich elfów osiąga maksimum i rzucane są potężne błogosławieństwa mające chronić elfią krainę. Towarzyszą temu zabawy, modły i odśpiewywanie hymnów. Świątynie mu poświęcone przypominają spiralne wieże, na szczycie których znajduje się kopulasta świątynia. Tam odprawiane są wszystkie misteria. Ofiary składane na ołtarzach są palone w świętych niebieskich ogniach podtrzymywanych przez samego Aiuna. Zgaśnięcie płomienia oznacza jego gniew, ostrzeżenie lub znak. Interpretacją tych znaczeń zajmują się naturalnie kapłani świątynni. 
    Drugim bóstwem jest Ulia, boska małżonka Aiuna. Jej tytuły to: Pani Snów, Zsyłająca Wizje, Przewodniczka, Strażnika Czasu, Boska Królowa, Wielka Matka, Ukryta, Niewidoczna, Śniąca. Jej domeną jest czas, wizja, sen oraz zapomniane sekrety, w czym jest odbiciem swego męża i zarazem jego dopełnieniem. W ten sposób boska para jest symbolicznym przedstawieniem roli króla wysokich elfów, pełnością. Jako jedyne z bóstw wysokich elfów nie komunikuje się bezpośrednio z wyznawcami ani Vanaxem, a czyni to tylko przez nieliczne grono elfich dziewic, które przyjmują rolę wieszczek zwanych Śniącymi Wyroczniami. Jako personifikacja nieznanego jej świątynie są ukryte za sprawą zaklęć. Zazwyczaj znajdują się w odosobnieniu na szczytach gór, wzniesieniach albo gajach. Jej symbol to gładka maska pozbawiona jakichkolwiek charakterystycznych cech. Poprzez ten zabieg wysokie elfy próbują przekazać jej tajemnicę. Nie poświęcone są jej żadne święta ani nie naturalne fenomeny. Jako małżonka króla bóstw opiekuje się domowym ogniskiem czuwając nad losem domostwa. Natura Uli jest jednak nieujawniona, dlatego bardzo rzadko przebija się do szerszej świadomości ludu. Bogini najwyraźniej pasuje taki stan i nie zamierza go zmieniać zadowalając się życiem w cieniu męża. 
    Trzecim bóstwem jest syn Aiuna i Uli, Ilo. Znany jako: Władca Nieba, Pan Powietrza, Boski Gryfon, Piorun Odpłaty, Strażnik Bramy. To uosobienie cnót dobrego elfa. Sprawiedliwy, oddany, uczciwy, skromny i skory do pomocy. Staje w obronie biednych, uciśnionych i niesie prawą zemstę. Strzeże ziem wysokich elfów przed siłami wrogów. Dosiada potężnego gryfona, Veitosa, ciskając piorunami w swych wrogów. Służy mu powietrze i wszystkie latające istoty.  Jest bóstwem wysokich elfów najmniej powiązanych z magią, ale nie znaczy to, że nie cieszy się poważaniem, wręcz przeciwnie. Jego charakter jest stawiany za ideał, do którego powinien dążyć każdy wysoki elf. Zwrot: być jak Ilo, znaczy bycie kimś godnym pochwały, dobrym i uprzejmym. Nad główną bramą każdego miasta wysokich elfów widnieje jego symbol: gryfon dzierżący w dziobie dwa pioruny. Podobnie jego symbole stawia się na wieżach czy wszystkich tych budowlach, które mają służyć obronie. Posągi mu poświęcone przedstawiają go jako zakutą w ozdobną zbroję wysoką postać o obliczu skrytym za hełmem. W prawej ręce trzyma zazwyczaj wysoko uniesiony piorun niczym miecz, w lewej zaś okrągłą tarczę z wyrytym na niej swoim symbolem. Czasami dosiada gryfona. Jako bóstwo obronne jego świątynia ma charakter militarnego zakonu. Ze względu na braki wysokich elfów w sferze fizycznej Zakon Ilo przypomina bardziej akademię magiczną, w której główny nacisk kładzie się na magię żywiołu powietrza. Jednakże poddawani niezłomnemu treningowi Rycerze Ilo, jak się określa pełnoprawnych członków zakonu, są nie tylko świetnymi magami, ale i łucznikami. Otrzymując zaklęte łuki są oni zdolni razić wrogów na odległość strzałami, które wyzwalają ładunki elektryczne tworząc zabójcze łańcuchy piorunów przeskakujące z wroga na wroga. Świątynie Ilo składają się na kompleks prostych mieszkalnych oraz treningowych budynków i zwykle znajdują się one na obrzeżach miast lub poza nimi w głuszy, gdzie trenują nowicjusze pod czujnym wzrokiem instruktorów. Na dziedzińcu, przed głównym budynkiem, zawsze stoi posąg Ilo, przed którym sprawowane są rytuały. Zjawiska pogodowe powiązane z wiatrem i piorunami według wierzeń są jego manifestacją woli. W historii nie raz zdarzyło się, iż Iloliana (tzw. święte wichry w wysokoelfickim) uchroniły wysokie elfy przed inwazją wrogów. Ostatni z takich przypadków miał miejsce w 98 roku I.E.P.K, gdy flota inwazyjna ludzi została zatopiona w Zatoce Gniewu za sprawą potężnej burzy.  
   Czwarte bóstwo to Nailiuen: Księżną Wód, Dawczyni Życia, Pani Księżyca, Srebrna Królowa, Niegasnąca Gwiazda, 
avatar
Prawca Kadmosu
Administrator

Male Liczba postów : 18
Data dołączenia : 26/01/2017

Profil Postaci
Rasa: Człowiek
Wygląd : Smukła sylwetka, wychudzona, kościste palce i niebieskawe, lodowate oczy. Jeżeli pojawiłby się bez maski oczom twoim ukazałaby się gładka, wręcz młodzieńca twarz o kształtnym nosie i szlachetnych rysach.
Odzienie: Ciemne, długie i ciężkie szaty. Podobnie buty oraz rękawiczki. Na twarzy żelazna maska, spod której wyłaniają się gęste pasma włosów opadających swobodnie na ramiona. U boku krótkie ostrze.

Zobacz profil autora http://vantharia.forumpolish.com

Powrót do góry Go down

Zobacz poprzedni temat Zobacz następny temat Powrót do góry


 
Permissions in this forum:
Nie możesz odpowiadać w tematach