Bóstwa wysokich elfów

Zobacz poprzedni temat Zobacz następny temat Go down

Bóstwa wysokich elfów

Pisanie by Prawca Kadmosu on Sob Sty 28, 2017 11:37 am

Wysokie elfy wyznają piątkę bóstw, które przyjęły wraz z pojawieniem się na kontynencie Vahar. Ustanowienie nowej wiary (Wielkiej Piątki, nazywanej także Pięcioma Filarami) uchodzi także za moment oficjalnego wyłonienia się ze wspólnej elfiej rasy wysokich elfów. Proces ten jednak był długotrwałym i trwał co najmniej 400 lat. Nawet obecnie, tysiąclecia po śmierci Al'Altalata zdarzają się jednostki wyznające martwego boga-stwórcę. Bóstwa wysokich elfów są personifikacją ich najwyższych cnót. Wszystkie powiązane są ze strefą magii i tajemnic mistycznych arkan. Są one poważne, skryte, zamyślone i zawsze przemawiają w sposób pełen zagadek, odwołań i zmuszający do wzmożonego wysiłku umysłowego. Są prawdopodobnie - obok bogów leśnych elfów - najmniej poznanymi ze znanych bogów. Zasłona znacznie słabiej ogranicza ich możliwości w porównaniu do innych bóstw, dzięki czemu mogą aktywniej manifestować swoją wolę w świecie - czynią to mimo wszystko rzadko i oszczędnie. Najokazalszym przykładem ich interwencji są potężne błogosławieństwa zsyłane na Wieczną Krainę oraz panującego Vaxisa, który dzięki mocy bóstw staje się na wpół boską istotą. Jego zadaniem zaś jest kierowanie ludem wysokich elfów w zgodzie z wolą bóstw i ich zamiarem. 


Najwyższym bogiem w panteonie wysokich elfów jest Aiun: Pan Magii, Powiernik, Misterny Skryba, Boski Bibliotekarz, Korona Słońca, Źródło Wieczności, Nieskończony Król. Patronuje przede wszystkim magom, jest ich natchnieniem i inspiracją. Zsyła im pomysły, pobudza wyobraźnię, dotyka ich dusz. Jest zarazem obrońcą prawowitej władzy, dostojeństwa, honoru oraz strażnikiem potęgi i pierwotnych, fundamentalnych praw. Utożsamia się go z bogactwem, słońcem, ogniem, mocą, wiedzą, mądrością, magią i sprawiedliwością. Wspiera obrońców słusznej sprawy, świętych wojowników i władców. Powszechnym zwyczajem wśród wysokich elfów jest powoływanie się na niego podczas składania uroczystych przyrzeczeń. Wszelkie państwowe biblioteki lub archiwa wysokich elfów charakteryzują się spełnianiem także roli świątynnej za sprawą niewielkich ołtarzy lub posągów poświęconych Aiunowi, umiejscawianych w centralnej części budynku - obowiązkowo w sąsiedztwie płonącego ognia, który według wierzeń jest boskim oddechem Aiuna. Ogień pełni centralną rolę w kulcie, przypisując mu nadnaturalne, misterne właściwości: odstraszania złych mocy, demonów i czarnych uroków. Dom pozbawiony ogniska w tradycji wysokich elfów jest domem przeklętym i niedobrym, niezdatnym do zamieszkania. Kapłani Aiuna jak nikt inny potrafią władać gorejącym żywiołem: niektórzy z nich wpatrując się w wirujące płomienie są w stanie nawet dostrzegać przyszłość lub przeszłość. Mity oraz legendy wspólnie utrzymują, że to Aiun jako pierwszy z bogów wysokich elfów obudził się z głębokiego snu i ujrzał w elfach swoich długo oczekiwanych wybrańców, a jego błogosławieństwo sprawiło, że ze wspólnego elfiego korzenia wyłoniła się gałąź wysokich elfów. 


Aiun jest przedstawiany jako majestatyczna postać o elfiej sylwetce, długich złotych włosach, skórze i oczach, a na jego głowie zawsze spoczywa korona złożona z pięciu płomieni. Na każdym z nich widnieje symbol jednego z bogów panteonu. Dwa centralne są ze sobą złączone i nalezą do niego oraz jego małżonki. Symbolem Aiuna (ukazanym na obrazku) jest promieniste słońce zamknięte w okręgu umiejscowionym w ukoronowanym trójkącie, otoczonym mistycznymi znakami. Często wizerunki Aiuna są ukryte przed oczami niewtajemniczonych: tworzone w postaci alegorii i niewidocznych powiązań. Jego świętymi znakami są: księga, zapisana kartka papieru, płonąca świeca, korona, berło, słońce, ogień, feniks i buława. Symbole Aiuna często używane są zamiennie jako pieczęcie władców Wiecznej Krainy i pojawia się na sztandarach: świeckich oraz religijnych. Świątynia Aiuna, nazywana Pierwszym Filarem, ma bardzo wąski i zamknięty charakter. Dołączyć do niej mogą wyłącznie jednostki wyjątkowo uzdolnione magicznie, władające mistrzowsko magią ognia i szlachetnego pochodzenia. Wraz z dołączeniem do Filaru osoba taka kompletnie odrzuca jakiekolwiek powiązania ze wcześniejszym życiem, oddając się służbie bóstwu w pełni aż do śmierci. Świątynia jest aktywna w polityce pałacowej, nierzadko decydując o polityce Wiecznej Krainy. Wszystkie świątynie Aiuna to zikkuraty z białego marmuru posiadające na najwyższym tarasie zadaszony ołtarz, gdzie płonie niebieski ogień podtrzymywany przez samego Aiuna. Zgaśnięcie płomieni lub jakiekolwiek ich nienaturalne zachowanie jest sposobem komunikowania się boga z kapłanami, którzy pieczołowicie doglądają świętego ognia, interpretując na jego podstawie znaki od boga. Kapłanów Aiuna wysokie elfy nazywają Ognieniem Wcielonym, podczas gdy reszta ras zwykle określa ich - błędnie - jako magów ognia, zwłaszcza ludzie. Jednym z rytuałów wyjaśniających to nazewnictwo może być spożycie niebieskiego ognia, zwane Przyjęciem Tchnienia. Osoba, która domaga się łaski boga lub jego wstawiennictwa na znak przychylności musi spożyć doustnie święty, niebieski ogień. Wielu po jego zażyciu odzyskiwało zdrowie, siły lub nawet utracone kończyny. Jeszcze więcej ginęło w niewyobrażalnych męczarniach. 


Boska pora roku Aiuna to lato, a za boski fenomen wyznaczający najważniejsze święto wyznaje się zaćmienie słońca, które ma miejsce każdego roku w sam środek lata i widoczne jest tylko na ziemiach wysokich elfów. Święto to nazywa się Tchnieniem Aiuna. Wówczas magia wysokich elfów osiąga maksimum i rzucane są potężne błogosławieństwa mające chronić elfią krainę. Towarzyszą temu zabawy, modły i odśpiewywanie hymnów. Świątynie mu poświęcone przypominają spiralne wieże, na szczycie których znajduje się kopulasta budowla z ołtarzem. Tam odprawiane są wszystkie misteria. Ofiary są palone w świętych niebieskich ogniach podtrzymywanych przez samego Aiuna. Zgaśnięcie płomienia oznacza jego gniew, ostrzeżenie lub znak. Interpretacją tych znaczeń zajmują się naturalnie kapłani świątynni, którymi są doświadczeni czarodzieje władający wielkimi zaklęciami. Świątynia Aiuna ma bardzo elitarny, zamknięty charakter - niewielu może do niej dołączyć i tylko na zaproszenie. Uczynienie tego jest decyzją na całe życie. Służba w jego imieniu polega na życiu w zamknięciu, medytacji i ciągłym obcowaniu z magią, którą wysokie elfy uważają za jego najwyższy dar, wyraz czystej miłości do nich. 


Drugim bóstwem jest Ulia, boska małżonka Aiuna. Jej tytuły to: Pani Snów, Zsyłająca Wizje, Przewodniczka, Strażnika Czasu, Boska Królowa, Wielka Matka, Ukryta, Niewidoczna, Śniąca, Koło Fortuny. Jej domeną jest czas, wizja, sen oraz zapomniane sekrety, w czym dopełnia domeny swojego męża. Zarazem czuwa nad ogniskiem domowym, nowym życiem, zdrowiem, pomyślnością, szczęściem, losem, odrodzeniem i narodzinami, przez co jest znacznie bardziej popularna wśród wiernych niż jej wyniosły małżonek. Z Ulią komunikować mogą się tylko i wyłącznie wybrane przez nią elfie dziewice pełniące ważną rolę Śniących Wyroczni, które w kulturze wysokich elfów obdarzone są wielkim prestiżem i przywilejami - wśród nich wymienić można chociażby obowiązek Vaxisa konsultowania z nimi najważniejszych decyzji. Jako personifikacja nieznanego jej świątynie są ukryte za sprawą potężnych zaklęć. Wyobrażana jako piękna, naga niewiasta o długich, złocistych włosach. Często zasiadająca na dwugłowej, uświęconej chimerze: Szamszaru. Pomimo jej braku zaangażowania i dystansu od spraw śmiertelnych jest najpopularniejszym z bóstw. Praktycznie każde domostwo wysokich elfów posiada miejsce na ołtarzyk przeznaczony wyłącznie dla Uli - zwykle domownicy czczą ją z myślą o jej bardziej przyziemnych domenach: zdrowiu i pomyślności w życiu, aniżeli o boskich tajemnicach, losie czy misteriach czasu. 


Trzecim bóstwem jest syn Aiuna i Uli, Ilo. Znany jako: Władca Nieba, Pan Powietrza, Boski Gryfon, Piorun Odpłaty, Strażnik Bramy. To uosobienie cnót dobrego elfa. Sprawiedliwy, oddany, uczciwy, skromny i skory do pomocy. Staje w obronie biednych, uciśnionych i niesie prawą zemstę. Strzeże ziem wysokich elfów przed siłami wrogów. Dosiada potężnego gryfona, Veitosa, ciskając piorunami w swych wrogów. Służy mu powietrze i wszystkie latające istoty. Jest bóstwem wysokich elfów najmniej powiązanych z magią, ale nie znaczy to, że nie cieszy się poważaniem, wręcz przeciwnie. Jego charakter jest stawiany za ideał, do którego powinien dążyć każdy wysoki elf. Zwrot: być jak Ilo, znaczy bycie kimś godnym pochwały, dobrym i honorowym. Nad główną bramą każdego miasta wysokich elfów widnieje jego symbol: gryfon dzierżący w dziobie dwa pioruny. Podobnie jego symbole stawia się na wieżach czy wszystkich tych budowlach, które mają służyć obronie. Posągi mu poświęcone przedstawiają go jako zakutą w ozdobną zbroję wysoką postać o obliczu skrytym za hełmem. W prawej ręce trzyma zazwyczaj wysoko uniesiony piorun niczym miecz, w lewej zaś okrągłą tarczę z wyrytym na niej swoim symbolem. Czasami dosiada gryfona. Jako bóstwo obronne jego świątynia ma charakter militarnego zakonu. Ze względu na braki wysokich elfów w sferze fizycznej Zakon Ilo przypomina bardziej akademię magiczną, w której główny nacisk kładzie się na magię żywiołu powietrza. Jednakże poddawani niezłomnemu treningowi Rycerze Ilo, jak się określa pełnoprawnych członków zakonu, są nie tylko świetnymi magami, ale i łucznikami. Otrzymując zaklęte łuki są oni zdolni razić wrogów na odległość strzałami, które wyzwalają ładunki elektryczne tworząc zabójcze łańcuchy piorunów przeskakujące z wroga na wroga. Świątynie Ilo składają się na kompleks prostych mieszkalnych oraz treningowych budynków i zwykle znajdują się na obrzeżach miast lub poza nimi w głuszy, gdzie trenują nowicjusze pod czujnym wzrokiem instruktorów. Na dziedzińcu, przed głównym budynkiem, zawsze stoi posąg Ilo, przed którym sprawowane są rytuały. Zjawiska pogodowe powiązane z wiatrem i piorunami według wierzeń są jego manifestacją woli. W historii nie raz zdarzyło się, iż Iloliana (tzw. święte wichry w wysokoelfickim) uchroniły wysokie elfy przed inwazją wrogów. Ostatni z takich przypadków miał miejsce w 98 roku p.K, gdy flota inwazyjna ludzi została zatopiona w Zatoce Gniewu za sprawą potężnej burzy.  


Czwarte bóstwo to Nailiuen: Księżną Wód, Dawczyni Życia, Pani Księżyca, Srebrna Królowa, Niegasnąca Gwiazda.  
avatar
Prawca Kadmosu
Administrator

Male Liczba postów : 20
Data dołączenia : 26/01/2017

Profil Postaci
Rasa: Człowiek
Wygląd : Smukła sylwetka, wychudzone, kościste palce i niebieskawe, lodowate oczy. Jeżeli pojawiłby się bez maski oczom twoim ukazałaby się gładka, wręcz młodzieńca twarz o kształtnym nosie i szlachetnych rysach.
Odzienie: Ciemne, długie i ciężkie szaty. Podobnie buty oraz rękawiczki. Na twarzy żelazna maska, spod której wyłaniają się gęste pasma włosów opadających swobodnie na ramiona. U boku krótkie ostrze.

Zobacz profil autora http://vantharia.forumpolish.com

Powrót do góry Go down

Zobacz poprzedni temat Zobacz następny temat Powrót do góry


 
Permissions in this forum:
Nie możesz odpowiadać w tematach