Rasy

Zobacz poprzedni temat Zobacz następny temat Go down

Rasy

Pisanie by Prawca Kadmosu on Sob Sie 26, 2017 8:08 pm

Tekst ten ma na celu opisać zbiorczo historię ras oraz ich podział, a także stworzyć kanoniczną bazę wyjściową dla historii świata, z którą możecie się zapoznać. Bardzo szczegółowe informacje o historii ras pojawią się, ale dopiero w późniejszym etapie. Na chwilę obecną zawarte tutaj informacje według administratora są wystarczające, abyś Drogi Graczu miał pojęcie o przeszłości świata przedstawionego. Przyjęto rozdzielać się występujące na Vanthari rasy na dwie grupy. Rasy Starsze oraz Rasy Młodsze


Rasy Starsze to te, które istniały na długo przed pojawieniem się pierwszych przedstawicieli najstarszej rasy Młodszych Ras, krasnoludów, którzy sami siebie uważają za członków Starszych Ras. Najczęściej pod pojęciem "Starsza Rasa" przeciętny słuchach będzie miał przed oczami wyobrażenie elfa. Jest to o tyle trafne, że elfy jako jedyni ze Starszych Ras stworzyli pełną cywilizację w szerokim rozumieniu tego słowa. To znaczy z administracją państwową, prawem, miastami, regułami życia społecznego, etc. Uczyniły to w przeciwieństwie do np: smoków, które są rasą jeszcze starszą niż elfy, ale nigdy nie wykształciły one w pełni własnej cywilizacji, ponieważ ich samotnicza natura to uniemożliwiła. Smoki nigdy nie budowały krajów, nie podbijały innych ras i nie zajmowały się polityką. Czasami jakieś pojedyncze jednostki podszywały się za pomocą zaklęć pod inne rasy i z nimi koegzystowały, uczestnicząc w życiu tych społeczności, jednak są to tylko unikalne wyjątki, o których zapomniała nawet historia i elfy - uchodzące za kronikarzy dziejów świata.  


Na dzień dzisiejszy za przedstawicieli Starszych Ras uznaje się: 

  • Elfy: (Wewnętrznie podzielone i osłabione). - Rasa grywalna. Wymaga więcej wysiłku przy pisaniu KP niż przy tworzeniu postaci wywodzącej się z Młodszych Ras. 
  • Smoki: (Na skraju wymarcia). - Granie smokami jest zarezerwowane wyłącznie dla wąskiego grona i należy wcześniej skontaktować się z administratorem i omówić szczegóły takiej postaci. 
  • Nagi: (Uznane za wymarłe). - Rasa niegrywalna. 
  • Qualowie: (Uznani za wymarłych). - Rasa niegrywalna. 



O nagach i qualach prawie nic nie wiadomo. Według elfich baśni i legend nagi były pierwszą rasą, z którą przyszło im się zmierzyć. Nagi wyglądem przypominały elfa, który od podbrzusza w dół zamiast nóg miał długie, wężowe cielsko pokryte twardą łuską. Przedstawiciele tej rasy rozmnażali się poprzez składanie jej bez potrzeby zapładniania i cechowali się czterema do sześcioma rękoma. Qualowie natomiast wyglądem byli identyczni do ludzi, ale mieli potężne skrzydła wystające z pleców. Kiedy elfy pierwszy raz ujrzały ludzi pomylili ich właśnie z rasą skrzydlatych, którzy już wtedy odeszli z kart historii. Żyć mieli w latających miastach i nie zajmowali się sprawami mieszkańców świata na dola. Pewnego dnia ich miasta natomiast po prostu zniknęły w bezkresie nieba. Upadek Złotego Imperium elfów doprowadził do ostatecznego zatarcia jakichkolwiek pewnych źródeł na temat tych dwóch ras. Dziś dla elfów są niczym więcej niż mitami, dla Młodszych Ras zaś kompletnie nieznani. 


Smoki, kolejna ze Starszych Ras, nigdy nie zaistniały szerszej w dziejach świata. Te potężne gady, które u początku Ery Mitu były czczone przez elfy jako boscy posłańcy, zawsze unikały wielkiej polityki i izolowały się od świata. Smoki nigdy też nie wyzbyły się do końca swoich dzikich, zwierzęcych instynktów. Niektóre z nich wręcz im się w pełni oddawały, tracąc tym samym własną samoświadomość i stając po prostu bestiami, z którymi nie można było się w ogóle porozumieć. Obecnie widok smoka na Vahar jest rzadkością. Te, które żyją preferują nie ściągać na siebie żadnej uwagi. Za sprawą naturalnej magii i jej instynktownemu zrozumieniu mogą bez problemów zmieniać swój wygląd, wtapiając się w tłum i egzystując wraz z innymi rasami, ale w naturze żyją samotne w niedostępnych, bezludnych miejscach, gdzie gromadzą przysłowiowe już "smocze bogactwa". Smoki mimo swojej bierności nigdy nie odwróciły się od losów świata ostatecznie. Zawsze, kiedy nadchodził moment przełomowy, wymagający poświęcenia lub zdecydowanych działań oraz siły, smoki zjawiały się i najczęściej stawały w obronie słusznej sprawy. Przywołać można chociażby smoka imieniem Zanduimarantharinus, który w trakcie rebelii ludzi przeciwko Złotemu Imperium wspomógł ich w boju i zniszczył jedną z armii elfów, walnie przyczyniając się do sukcesu rebeliantów. Tych lśniących wyjątków nie ma wiele, ale jeśli już są to ich waga zawsze jest znacząca.


Elfy zajmują wśród Starszych Ras szczególne miejsce. To one zachowały historię minionych er, to one stworzyły pierwsze globalne imperium i to one dały fundamenty pod rozwój Młodszych Ras. Złote Imperium, chociaż ostatecznie zniewoliło większość nie-elfich ras i brutalnie je wykorzystywało, było z początku tworem nastawionym na szeroką tolerancję i protekcję słabszych. Nie kto inny jak elfy ucywilizowały ludzi oraz, w mniejszym stopniu, krasnoludy, o czym obie rasy często zapominają. Przez setki lat Złote Imperium zapewniało spokój i stabilizację w Starym Świecie, a jego złota era uchodzi po dziś dzień za okres największego dobrobytu w historii Vanthari. Rozpisywanie się nad przeróżnymi wersjami tego, w jaki sposób starożytne elfy (wówczas niepodzielone i jednolite) wyjaśniały sobie własne powstanie lub otaczającego świata mija się z celem. Z perspektywy obecnych elfów te historie są kompletnie im obce. Zarówno wysokie elfy, jak i leśne oraz mroczne zerwały z ciągłością religijną, na której oparte było Złote Imperium, gdy stwórca elfiej rasy, nazywany Jedynym Bogiem, Al'Altalat, poległ w boju z rąk bogów Młodszych Ras. Dziś rasa elfów ma mniej wspólnego ze swoją przeszłością niż mogłoby się wydawać na pierwszy rzut oka. Oczywiście pamięć o Złotym Imperium jest utrzymywana i kultywowana, wielu z wysokich i mrocznych elfów marzy o jego powrocie, lecz według własnej, zgoła odmiennej wizji, która dla starożytnych elfów byłaby nie do przyjęcia. 


Pierwsze elfy pojawiły się w Erze Mitu (chronologia jest o tyle trudna do ustalenia, że każda rasa ma własną. Dla ułatwienia za "główną" chronologię przyjmuje się tę elfów, ponieważ to one mają najdłuższą tradycję historyczną ). Wówczas stanowiły jedną rasę. Ich twórcą miał być Al'Altalat (w wysokoelfickim: Jedyny Bóg), który nauczył swoje dzieci wielu tajemnic, czym miał wzbudzić gniew innych bóstw oraz potężnych duchów. Nigdy jednak Al'Altalat nie przybrał fizycznej postaci i nie stępował pośród śmiertelnych. Zdarzało mu się również długo milczeć, przez setki lat. Nie wiadomo jak, ani dlaczego, lecz z czasem elfy zaczęły widzieć w smokach jego boskich posłańców mających objawiać jego wolę, gdy milczał. Również wówczas miało dość do tzw. Pierwszej Wojny (Tan'Gadal w wysokoelfickim) pomiędzy elfami i nagami. Wraz z jej końcem elfy stały się władcami Starego Świata (w wysokoelfickim Alu, czyli dom). Założone zostało Złote Imperium i w chronologii elfów Era Mitów skończyła się. Rozpoczęła się Era Szczęśliwości. Wszystko co wiadomo o Erze Mitów jest, jak sama nazwa wskazuje, wyłącznie mitycznym spojrzeniem na odległą przeszłość, po której brak już jakichkolwiek śladów. Era Mitów dla Ras Młodszych nie jest uznawana za element historii. 


Era Szczęśliwości trwała od początku Złotego Imperium do Ery Dominacji, kiedy władza w imperium uległa silnemu scentralizowaniu wraz ze wstąpieniem na tron nowej dynastii. Jej rządy miały stać się początkiem końca dla imperium, ale o tym później. Era Szczęśliwości wiązała się z gwałtownym rozwojem kultury oraz nauki. Założone zostały liczne miasta, a elfy natknęły się nową rasę: krasnoludy, które już wtedy wchodziły w początkowe stadium tworzenia swojej cywilizacji. Różnica w ich rozwoju nie była olbrzymia, pozwalając na w miarę spokojny kontakt i handel. Elfy aktywnie dzieliły się z krasnoludami swoimi własnymi osiągnięciami i żyli razem w spokoju, aż z czasem krasnoludy przyłączyły się do Złotego Imperium jako jego autonomiczna część. Naturalnie krasnoludy odrzucają tę wersję jako kłamstwa i propagandę elfów. Na krótko przed Erą Dominacji objawiła się kolejna z ras: ludzie. Przybyli z ogromnych pustkowi Starego Świata na ziemie zamieszkiwane przez elfy i byli niewiele różni od zwierząt. Elfy jednak roztoczyły nad nimi opiekę i z czasem dzikie ludy barbarzyńców zostały ucywilizowane. Upadek dynastii założycielskiej Złotego Imperium: Avrinów (w wysokoelfickim Świetliści) wiązał się z niepokojami, które przetoczyły się przez państwo wraz z dodaniem kolejnej rasy do imperium. Wielu z elfów zaczęło uważać, że "niższe" rasy w perspektywie czasu będą powodem do zmartwień. Nastroje ksenofobiczne stały się bardzo silne i stronnictwa podzielające te odczucia chwyciły za broń. Wybuchła wojna domowa, którą przypieczętowała kres Ery Szczęśliwości. Z jej końcem tron Złotego Imperium objęła nowa dynastia: Undualtów (w wysokoelfickim Potężni), która odeszła od łagodnego charakteru poprzedników. Złote Imperium wkroczyło w fazę gwałtownej ekspansji oraz zniewalania słabszych. Nastała Era Dominacji trwająca do czasu, aż z elfiej rasy wyłoniły się mroczne elfy.


Erę Dominacji można opisać krótko jako bezsprzeczną supremację elfów i powolną degenerację kultury, zanik moralności i odwrócenie się od Al'Altalata. W okresie tym elfy wykorzystywały wszystkie rasy, nawet smoki, jako swych niewolników w sposób okrutny, niemożliwy do opisania.  Zaczęły się szerzyć przeróżne kulty jednostek, głównie pochodzenia rodu panującego, co oburzyło boga elfów do tego stopnia, że zesłał na nie straszliwe plagi i klęski, ale moc elfów była tak wielka, że wykpili z pogardą działania swego twórcy. Władcy Złotego Imperium, głusi na ostrzeżenia boga, sami sięgnęli po boską moc. Z próżności tej narodził się: Nuntarsh, który rzucił wyzwanie Al'Alatalowi, lecz został pokonanym i upokorzonym. Schował się w podziemiach świata ze wstydu, a za nim poszli jego zwolennicy, stając się mrocznymi elfami o skórze barwy popiołu, krwistych oczach i włosach białych niczym kość. Osłabienie to wykorzystały zniewolone rasy. Moment ten to również kluczowy punkt w historii elfiej rasy, koniec Ery Dominacji i czas Ery Zmierzchu


Era Zmierzchu upłynęła na wojnie i buntach trawiących całe Złote Imperium. Ludzie oraz krasnoludy ramię w ramię, pod egidą opiekuńczych bóstw postanowili wziąć odwet za setki lat cierpienia. Rozpętała się straszliwa wojna, która w efekcie doprowadziła do upadku elfiej rasy i Złotego Imperium. Al'Altalat, osłabiony po walce z Nuntarshem, starł się z bóstwami Młodszych Ras na najwyższym szczycie świata, Kizydos, i został zabitym. Przed śmiercią jednak wybrał on jedną z elfich niewiast imieniem Ililu i pokazał jej nowy ląd, na który miała poprowadzić wierny mu lud. W ten sposób mała grupa elfów opuściła zrujnowane imperium, popłynąwszy daleko na południe, ku nieznanemu lądowi Vahar, gdzie zaczęli wieść nowe życie. Tam też elfy napotkały nowych bogów, którzy przyjęli ich pod swe skrzydła, a ze wspólnego korzenia wyrosły elfy wysokie i leśne, okrytą hańbą za wydarzenia z Ery Zmierzchu. Mroczne elfy natomiast pozostały w Starym Świecie i stworzyły Imperium Wiecznego Mroku. Ukryte w ciemnościach podziemnego świata zupełnie nie wiedziały o tym, że ich bracia żyli i zrezygnowali z obudowy imperium, czego po dziś dzień nie potrafią im wybaczyć. Nastała nowa, Pierwsza Era. Przez elfy nazywana Erą Młodszych Ras. 


Młodsze Rasy to, jak już zapewne wiecie po przeczytaniu powyższego skrótu historii, wszystkie te rasy, które nie istniały w Erze Mitu i ich rola urosła dopiero po upadku Złotego Imperium i wygnania elfów. Wśród samych przedstawicieli tej grupy jej najstarsi reprezentanci - krasnoludy, same siebie postrzegają za Rasę Starszą i nie godzą się na zrównanie z ludźmi albo - co gorsza - orkami, którzy to pojawili się dopiero w ostatnich wiekach Pierwszej Ery. 


Na dzień dzisiejszy Młodsze Rasy składają się tylko z dwóch ras. Dzieje się tak dlatego, że tylko one osiągnęły odpowiedni poziom cywilizacyjny. Reszta ras, jak orkowie, centaury, trole, gobliny i im podobne określa się zbiorczo nazwą Dzicy. Na chwilę obecną nie przewiduje się możliwości grania nimi.    

  • Krasnoludy: (Bardzo jednolite i silne, ich królestwo znajduje się poza obszarem głównej gry. Na ziemiach ludzi często spotykane w miastach, rzadko poza nimi). - Rasa grywalna. 
  • Ludzie: (Najbardziej rozbici - na liczne państwa-miasta. Obszar ich cywilizacji na Vahar jest głównym miejscem rozgrywki i obejmuje jego wschodnią część). - Rasa grywalna. 



Pierwsza Era to wielki upadek technologiczny na Starym Świecie. Elfy w ostatnich wiekach Ery Zmierzchu były w stanie z pomocą nauki sięgać gwiazd w mechanicznych pojazdach. Ta technologia, będąca fuzją magii i wiedzy, została nazwana technomancją. Wraz ze śmiercią Al'Altalata stała się jednak bezużyteczna, gdyż jej moc pochodziła od niego. Pozostałości tej technologii Młodsze Rasy próbowały pozyskać i przetworzyć, co udało się w niewielkim zakresie. Dziś jednak te osiągnięcia są zupełnie zapomniane, trwając wyłącznie pod niewiele mówiącymi, enigmatycznymi nazwami: Niebiańska Kuźnia, Forteca Gwiazd czy Promień Śmierci. Mimo to Pierwsza Era stała na nieporównywalnie wyższym stopniu rozwoju niż obecna. Poszukiwacze przygód, którzy ruszają ku Staremu Światu czynią to z chęci odszukania właśnie tej wiedzy - samej w sobie stanowiącej żałosne odbicie technologii z Ery Zmierzchu. Bardzo rzadko zdarza się, że któremuś się powiedzie. Jednym z największych znalezisk ostatniej dekady jest pół-organiczna, pół-mechaniczna dłoń badana w Magistrum przywieziona przez Erwina Nieustraszonego. Nie jest to jednak miejsce na zagłębianie się w takie szczegóły. Ich przywołanie ma po prostu pokazać bogactwo przeszłości czekającej na ponowne odkrycie. 


Podczas kiedy Młodsze Rasy budowały swoje państwa na ruinach Złotego Imperium, elfy w Pierwszej Erze (okres od końca Ery Zmierzchu aż po dzień dzisiejszy elfy leśne i wysokie zwą Erą Upadku. Pierwsza Era jest spojrzeniem na chronologię od strony Młodszych Ras, które wyszły na prowadzenie w sensie politycznym), zajmowały się lizaniem ran. Leśne i wysokie popadły w trwający prawie 400 lat marazm wynikający z szoku, zmęczenia i straty. Cztery wieki zajęło dwóm szczepom zaakceptowanie nowej rzeczywistości oraz bogów. Bardziej energiczne okazały się mroczne elfy. Imperium Wiecznego Mroku zachowało prawdopodobnie najwięcej z osiągnięć Złotego Imperium, czym miało przewagę nad buntownikami, za których mroczne elfy wciąż uważały, pomimo przegranej, ludzi i krasnoludy. Mroczne elfy tym samym prowadziły nieustanne wojny podjazdowe z Młodszymi Rasami, aż do samego Kataklizmu. Niektórzy uważają, że Kataklizm był celem mrocznych elfów, chociaż teza ta ma wiele słabych stron. Nigdy jednak mroczne elfy nie osiągnęły w swoich bojach znaczącego zwycięstwa. Dla potężnych królestw ludzi albo imperium krasnoludów podziemna rasa była uciążliwym nieudogodnieniem, lecz nigdy równym przeciwnikiem. Pierwsza Era to dominacja krasnoludów, które zyskały niedoścignione mistrzostwo w obrabianiu cennych minerałów oraz kreacji mechanicznych urządzeń. Ciężkie, parowe okręty albo kolej łącząca krasnoludzkie miasta były jednymi z wielu osiągnięć krasnoludzkiej myśli technicznej, jako jedynej mogącej rywalizować z dziedzictwem Złotego Imperium.  


Początek końca Pierwszej Ery wyznacza pojawienie się orków, które najechały Stary Świat od północy, schodząc z Gór Kresu - nieprzebranego pasma gigantycznych szczytów (średnia wysokość każdego prawie 3 tys. n.p.m), za którym znajduje się obcy ląd - nigdy nieeksplorowany. Naturalnie nie dla orków, którzy w czasie swojego pobytu na Starym Świecie podzielili się wiedzą o nim z piśmiennymi rasami mogącymi zachować te informacje. Według tego co ocalało ląd ten zamieszkiwać miały rasy gigantów oraz tytanów i przed nimi czmychnęła orcza rasa, pierwsza spośród tzw. Dzikich (w kolejnych falach emigracji przybył chociażby centaury, gobliny lub trolle - kompletnie nieznane w Starym Świecie). 


Pojawienie się agresywnych przybyszów, około tysiąca lat po upadku Złotego Imperium, wywołało chaos pośród Młodszych Ras. Na szczęście wytrwały nawałnicę niezliczonych zastępów krwiożerczych hord, które zburzył niejedno miasto. Wszelkie próby dyplomatycznego rozumienia okazywały się płonne w nadziejach, gdyż bogowie orków znani byli - i po dziś dzień są - ze swojego okrucieństwa i umiłowania wojny. Zamęt następujący po wojnie z najeźdźcą doprowadził w skutkach do upadki Imperium Trzech Koron, najpotężniejszego tworu państwowego krasnoludzkiej rasy. Kres Imperium Trzech Koron to także początek Drugiej Ery trwającej aż do Kataklizmu. Nienawiść zrodzona między orkami i krasnoludami w tamtych dniach trwa aż po dzień dzisiejszy. 


Druga Era na Starym Świecie jest złotym okresem ludzkości, wypychającej krasnoludy z piedestału poprzedniej epoki. Ludzie szybko zajęli próżnię po rozpadzie Imperium Trzech Koron i skutecznie zwalczali Dzikich, zajmując coraz to więcej terenu. Prawdopodobnie zdominowaliby cały kontynent gdyby nie dzielące ich różnice. Ludzie byli najbardziej podzieloną z ras. Podczas apogeum ludzkiej rasy istniało dwadzieścia pięć ludzkich państw o różnej silne i skomplikowanych zależnościach. W efekcie nawet mały konflikt graniczny mógł przerodzić się w globalny konflikt mocarstw. Bardzo często wybuchały między ludźmi spory natury religijnej - zarówno te związane z interpretacją boskich nakazów, jak i brakiem tolerancji dla innego z bóstw. 
avatar
Prawca Kadmosu
Administrator

Male Liczba postów : 20
Data dołączenia : 26/01/2017

Profil Postaci
Rasa: Człowiek
Wygląd : Smukła sylwetka, wychudzone, kościste palce i niebieskawe, lodowate oczy. Jeżeli pojawiłby się bez maski oczom twoim ukazałaby się gładka, wręcz młodzieńca twarz o kształtnym nosie i szlachetnych rysach.
Odzienie: Ciemne, długie i ciężkie szaty. Podobnie buty oraz rękawiczki. Na twarzy żelazna maska, spod której wyłaniają się gęste pasma włosów opadających swobodnie na ramiona. U boku krótkie ostrze.

Zobacz profil autora http://vantharia.forumpolish.com

Powrót do góry Go down

Zobacz poprzedni temat Zobacz następny temat Powrót do góry

- Similar topics

 
Permissions in this forum:
Nie możesz odpowiadać w tematach