Elfy wysokie

Zobacz poprzedni temat Zobacz następny temat Go down

Elfy wysokie

Pisanie by Prawca Kadmosu on Wto Sty 31, 2017 9:11 am


Złotowłose wysokie elfy postrzegane są za najbardziej zarozumiałą z ras. Jej przedstawiciele wszystkie inne rasy widzą jako prostaczków lub barbarzyńców. Nawet ich bracia, leśne elfy, uważają kuzynów za arystokratycznych, nieprzystępnych i oziębłych w kontaktach. Dumę i arogancję wysokich elfów umacnia bogactwo ich kultury oraz historii, a także niezwykłe magiczne zdolności. Przeciętny wysoki elf obdarzony jest od urodzenia mocą porównywalną do wyszkolonego ludzkiego czarodzieja. Są również najdłużej żyjącą z ras, zaraz po smokach, i mogą dożyć nawet 2 tys. lat, ciesząc się młodością oraz pięknem. Ongiś razem z leśnymi i mrocznymi braćmi byli jedną rasą, ale upadek Złotego Imperium, tego następstwa i przyjęcie nowych bogów sprawiły, że elfia rasa podzieliła się. Wysokie elfy to - w większości - potomkowie magów, arystokracji i wszystkich tych starożytnych elfów, które ukochały mistyczne sztuki, tajemnice umysłu i za czasów Złotego Imperium należały do wyższych, oświeconych warstw. Dlatego też powszechnie uznaje się je za kontynuatorów Złotego Imperium i jego dziedziców. Jedynym pretendentem do tego tytułu mogą być mroczne elfy, które jednak na kontynencie Vahar występują bardzo rzadko. Leśne elfy natomiast niemalże w pełni odrzuciły cywilizację, oddając się naturze, tym samym rezygnując z jakiejkolwiek kontynuacji starożytnego dziedzictwa.


W kulturze wysokich elfów magia znajduje się zawsze na pierwszym miejscu i jest powszechnie wykorzystywana. Cały żywot wysoki elf spędza szkoląc się w rozmaitych sztukach celem zwiększania swych zdolności. Zazwyczaj nauka ta odbywa się pod czujnym okiem rodzica albo nauczyciela, który jest przyznawany ze strony opiekuńczego państwa. Szkoły w rozumieniu instytucjonalnym nie występują na poziomie podstawowym - to znaczy do osiągnięcia wieku minimum pięćdziesięciu lat, kiedy to przedstawiciel tej rasy powszechnie zostaje uznanym w świetle prawa za gotowego do podjęcia pracy lub bardziej zaawansowanego nauczania. To natomiast odbywa się już w zinstytucjonalizowanych organizacjach podległych władzy pałacowej. Każda profesja ma własną instytucję. Ze względu na małą populację rasy instytucje te nie mają wielu członków, lecz dzięki temu są doskonale zorganizowane. Wymienić można Szkołę Magii, Szkołę Handlu czy też chociażby Szkołę Miecza lub Szkołę Kowalstwa. Wszystkie te placówki edukacyjne podporządkowane są jednemu celowi - kształceniu i rozwojowi. Wysoki elf może przynależeć do każdej z tych szkół, a nawet do wszystkich jednocześnie, niezależnie od statusu czy własnej majętności. Jedynym wymogiem jest postęp w nauce. Niezaliczenie corocznych egzaminów skutkuje wydaleniem i zakazem ponownego przystąpienia do danej szkoły. To w jaki sposób szkoły działają wewnętrznie regulują już we własnym zakresie w porozumieniu z pałacem.    


Zjawisko niedostatku czy głodu jest wysokim elfom kompletnie nieznane. Żyjąc w izolacji, w niewielkich populacjach oraz wykorzystując własne zdolności magiczne dla dobra ogółu, wszelkie problemy związane z zapewnieniem podstawowych potrzeb są wyeliminowane. Zaklęte ziemie wysokich elfów obfitują w plony, rzeki są krystalicznie czyste i zdatne do bezpośredniego picia, zwierzyna zaś żyje w obfitych ilościach. Sama pogoda ulega ich woli utrzymując umiarkowany, ciepły klimat. Państwo zapewnia członkom wspólnoty miejsce do życia, pracę, witek, wykształcenie, wszystko czego potrzebuje jednostka pochodzi od państwa, z którym wysoki elf jest związany już od dzieciństwa, kiedy jego imię wpisywane jest do królewskich kronik. Dzieci są pod ciągłą opieką kapłanów chroniących je przed klątwami czy wpływami złych bóstw, a znachorzy i aptekarze zaznajomieni w medynie oraz magii leczniczej nie pozwalają żadnym chorobom zaszkodzić młodym, czy też komukolwiek innemu. Każdego wieczora państwowi funkcjonariusze, zwykle prości urzędnicy na usługach pałacu, odwiedzają domy lokalnych społeczności upewniając się, że jej potrzeby są zapewnione. Ta unikalna bliskość strefy prywatnej i państwowej sprawia, że przedstawiciele tej rasy wykazują niezwykły kolektyw. Indywidualizm jest postrzegany za niebezpieczną ideologię, która osłabia państwo i zagraża całej rasie. Biorąc pod uwagę niewielką populację i wszechstronne zagrożenia oraz doświadczenia historyczne pogląd ten nie jest bez uzasadnienia. Jednak najstarsi z wysokich elfów, mający ponad tysiąc lat, często wybierają życie w samotności i izolacji lub po prostu opuszczają rodzinne strony udając się w tylko sobie znane miejsca. Dzieje się tak za sprawą zmęczenia długim żywotem, chęcią zmiany lub innych, skomplikowanych procesów zachodzących w umyśle istoty tak długo żyjącej. 


Najważniejszą osobą dla wysokich elfów jest rezydujący w Nieśmiertelnym Dworze (tak nazywa się pałac, największy budynek tego typu na całym kontynencie, znajdujący się w Alio - stolicy wysokich elfów), władca, którego tytuł brzmi Vaxis. Jest on monarchą despotycznym - to znaczy takim, w którego rękach spoczywa nieograniczona władza. Stoi na czele ściśle zhierarchizowanego elfiego społeczeństwa będąc jego uosobieniem. Przejmując władzę przestaje istnieć jako jednostka i jest w sferze ideowej sumą wszystkiego. Charakterystyką jego jest mówienie o sobie w trzeciej osobie liczby mnogiej, czym podkreśla się jego dystans od zwykłego świata oraz bycie naczyniem na duszę wysokich elfów. Ten tytuł przekształca go w żywą alegorię, personifikację tego co elfie. Od niego zależy pomyślność, to on rozmawia z bogami w imieniu całego ludu i to na niego spadają zaszczyty, jak i odpowiedzialność za niedostatek. Łączy funkcje najwyższego kapłana z funkcjami czysto świeckimi. Według wysokich elfów dobry władca to taki, który wznosi dla swoich poddanych domy, budynki użyteczności publicznej, odprawia wielkie ceremoniały religijne, zapewnia pokój i dostatek. Prowadzenie wojny w kulturze wysokich elfów to oznaka słabości i marnowania cennego życia. Vaxis winien za wszelką cenę jej uniknąć używając biegłości umysłu celem zniechęcenia lub osłabienia wrogów. Ma on również za zadanie używać swoich mocy do zaklinania pogody, aby ta służyła mieszkańcom. Podczas suszy nakazuje chmurom przynieść deszcz, a w czasie powodzi osusza ziemię. Wszystko w akompaniamencie rytuałów i odśpiewywania chwalebnych pieśni. Poza własną mocą Vaxisa wspiera grupa oddanych nadwornych magów zwanych Mistrzami, są to najpotężniejsi z czarowników państwa będących jednocześnie głowami największych z rodów. Rody te rywalizują ze sobą o wpływy na dworze w celu pozyskania przychylności Vaxisa i wykorzystania jej celem wyciągnięcia osobistych korzyści, jak przyznanie cennego dekretu lub prestiżowego tytułu. Podczas koronacji Vaxisa Mistrzowie biorą udział w wielkim rytuale, dzięki któremu przelewają fragment własnej mocy w nowego władcę, aby jego siła stała się odbiciem siły wysokich elfów. Słaby Vaxis znaczy brak boskiej łaski i niepewną przyszłość. Sami bogowie, o ile zaakceptują Vaxisa, naznaczają go na swego awatara i nakładają na niego liczne błogosławieństwa. Dzięki nim władca państwa wysokich elfów staje się niczym półbóg, potężny i o przenikliwym umyśle. Handel, produkcję, a także większość aspektów normalnego życia (za wyjątkiem prywatnego) reguluje armia urzędników. Biurokracja wysokich elfów jest niezwykle rozbudowana, ale i efektywna zarazem. Sprawy załatwiane są niemalże od ręki, jednak wymagają podpisywania licznych dokumentów oraz znajomości prawa. Wszystko to jest składowane w ogromnych królewskich archiwach, które są jedynym źródłem wiedzy pisanej na taką skalę w znanym świecie. Żeby zostać urzędnikiem należy zdać specjalne egzaminy i odbyć odpowiednią drogę edukacji mającą na celu dogłębne zaznajomienie przyszłego urzędnika z prawem, jego źródłami, filozofią oraz etyką i moralnością. To pokazuje skalę rozwoju społeczności wysokich elfów, które poprzez edukację kształtują światłe, zorganizowane jednostki. 


Kulturę wysokich elfów cechuje niezwykłe przywiązanie do tradycji, ceremoniałów i obrzędów. Nawet tak prosta czynność jak powitanie gości wiąże się ze skomplikowanymi czynnościami, podczas których domownicy wymawiają uroczyste hymny powitalne i odstraszające złe moce. Wysokie elfy prowadzą żywot powolnym, starając się wyzbywać wszelkich gwałtownych emocji czy uczuć. Zarazem postrzegają siebie za najwyższą z ras, najdoskonalszą, najpiękniejszą, najbardziej rozwinięta. W skrócie, dla wysokiego elfa świat dzieli się na wysokie elfy, elfy i całą resztę dzikich barbarzyńców. Według wielu czyni to ze złotowłosych straszliwie nieprzystępnych, niepotrafiących się dostosować do zmiennego środowiska i realiów. Może być w tym wiele racji, ponieważ wysokie elfy z zasady prędzej wybiorą śmierć niż zgięcie karku, we wszystkich dziedzinach. Wysoki elf nigdy nie wyrzeknie się swej wiary, ojczyzny, ludu albo przekonań. Z pewnością nie w starciu z nie-elfem. Są wręcz fanatycznie oddani danej sprawie. Jakakolwiek zmiana to odstąpienie od świętych zasad, chyba że nie ma innego wyboru. Żyjąc przeszłością wysokie elfy nie chcą przyszłości, ale powrotu do tego co było. Mają jednak świadomość swej niemocy i w ciszy dławią swoją frustrację. Stojąc przed wizją wieczności myślą w dalekiej perspektywie. Spędzają wieki doskonaląc swe umiejętności, ażeby je porzucić i odkryć coś nowego, coś co jest tylko im przypisane. Osiągnięcie prawdziwego mistrzostwa to dla przedstawiciela wysokich elfów prawdziwe spełnienie. Bycie najlepszym w czymś to wysławienie swojego imienia ponad wszystkie inne. Rywalizację, ale szlachetną, dostojną, mają we krwi i przyjęcie porażki - mimo iż gorzkie - nie jest potępiające, ale wręcz budujące, jeżeli zwycięzca jest godny w swym triumfie. Wysokie elfy cenią także muzykę, rzeźbiarstwo, malarstwo, poezję i filozofię. Potrafią godzinami omawiać tematy, które nawet dla światłego uczonego człowieka byłby czymś zbyt abstrakcyjnym. Sama nauka stoi u wysokich elfów na znacznie wyższym poziomie niż gdziekolwiek indziej i podczas kiedy ludzie interpretują znaczą część zjawisk czy zachowań wpływem bogów, wysokie elfy spoglądają na wiele z nich przez pryzmat złożonych czynników fizycznych lub społecznych, nie przecząc przy tym istnieniu bogów, co jest samo w sobie niezaprzeczalne. Wysokie elfy jednak nie traktują bogów jako swoich nadrzędnych władców, lecz jako sprzymierzeńców i wymagających, aczkolwiek sprawiedliwych opiekunów. To myślenie i różnice są powodem wielu napięć na linii ludzi i wysokich elfów. W mniemaniu tych drugich pierwsi są dzikimi, brudnymi barbarzyńcami siejącymi zniszczenie, zaś ci pierwsi uważają drugich za nadętych, odrealnionych i kompletnie niepojętych. W wolnych chwilach wysokie elfy lubują się w odgrywaniu scen opisywanych w legendach, głównie tych smutnych i dramatycznych rozgrzebujących dawne blizny w akompaniamencie żałobnych melodii. Ta cecha wspominania przeszłości urosła u wysokich elfów do rangi sztuki. Melancholia jest głęboko zakorzeniona w kulturze tego ludu. 


Społeczność wysokich elfów jest wysoce hierarchiczna, lecz mało skomplikowana. Na szczycie stoi Vaxis z rodziną królewską. Do niej zalicza się tylko: dzieci panującego, małżonkę, jego rodzeństwo i rodziców. Dziadkowie albo potomstwo rodzeństwa nie są częścią rodziny królewskiej, chociaż często jako tacy są traktowani pozaformalnie. O ile doszłoby do wygaśnięcia linii rodziny królewskiej przeprowadza się elekcję nowego władcy spośród Mistrzów. Oni sami stoją tuż na drugim stopniu hierarchii. Przewodzą największym z rodów, które to zajmują się teoretycznie tymczasową ochroną i pielęgnacją dóbr Vaxisa, w praktyce te dobra stają się ich własnością i to rody, nie Vaxis, rozporządzają ziemiami niebędącymi w jego bezpośrednim władaniu. 


Rody są tworami czysto politycznymi. Powstają poprzez mariaże pomiędzy zwykłymi rodzinami i powiązaniami zbieżności interesów. Elfi ród można przyrównać do organizacji, do której się wstępuje, ale nigdy nie można jej opuścić. Rody różnią się między sobą tylko wielkością oraz zasobami. Kierują nimi zwykle członkowie rodziny założycielskiej. Największe rody, z których wywodzą się Mistrzowie, działają we wszystkich miastach i przyjmują członków zależnie od potrzeb, posyłając ich w miejsca wymagające reprezentacji rodu. Nadzorują budowy mostów, dróg, budynków. Szkolą rekrutów do armii lub adeptów magii. Jednakże ze względu na dużą urbanizację wysokich elfów, ponad 80% z niuch mieszka w miastach, to Vaxis ma zawsze przewagę nad rodami, które z ludzkiej perspektywy można byłoby określić rodzajem arystokracji. Za Mistrzami na pozycji trzeciej w społeczeństwie są kapłani, ale nierzadko potrafią przyćmić wpływy Mistrzów za sprawą Śniących Wyroczni, do których przemawia Ulia, bogini losu, czasu, niewidzialnych ścieżek, wizji i snów. Dzieje się tak dlatego, że Ulia jako jedyne elfie bóstwo nie komunikuje się z Vanaxem, a używa do tego wyłącznie naznaczone przez siebie elfki dziewice. Sam elfi król według świętych praw winien radzić się tych wieszczek w najważniejszych sprawach. Vanax, który jest bliżej bogów niż sami ich kapłani (chyba że bóstwa są zagniewane lub postanawiają wykonać jakiś tylko sobie znany plan) sprawuje nad wszystkimi świątyniami zwierzchnią władzę, za wyjątkiem poświęconej Uli i kapłaństwo bardzo rzadko ośmiela się podważyć decyzje króla. Ostatnią grupą są wszyscy pozostali przedstawiciele wysokich elfów, czyli lud. Urzędnicy, rzemieślnicy, handlarze, mieszkańcy wsi, nauczyciele, żołnierze, robotnicy. Wszyscy oni w świetle prawa świeckiego oraz boskiego są równi i mają wolną drogę wyboru. Jak więc widać hierarchia wysokich elfów jest rozdrobniona u szczytu, natomiast praktycznie zanika u podstawy, ale to wcale nie znaczy, że zwykły mieszkaniec wsi będzie traktowany tak samo w każdym miejscu. Samo przyjęcie do rodu, nawet tego mało znaczącego działającego na peryferiach, wymaga udowodnienia swej przydatności oraz zdolności. Wysokie elfy oceniają siebie na podstawie umiejętności i to one wyznaczają miejsce w elitarnej hierarchii. Urodzenie jest drugorzędne, chyba że chodzi o nie-elfów, którzy mogą liczyć na wielkie utrudnienia z samym dostaniem się do elfiego miasta.
     
     Tworząc postać wysokiego elfa postać posiada następujące cechy rasowe: 

  • Długowieczność: Elfy to istoty przepełnione magią i z niej czerpią swą unikalną cechę, której zazdrości im większość krótkowiecznych ras. W przypadku wysokich elfów ta właściwość jest spotęgowana w sposób znaczący. Dzięki temu żyją one najdłużej ze wszystkich elfów i potrafią osiągnąć wiek nawet dwóch tysięcy lat. 



  • Wieczna młodość: Ciało elfa czerpie z jego magii i sprawia, że po osiągnięciu wieku 15 lat przestaje się zmieniać. Nie rośnie, nie kurczy się, jego skóra nie traci blasku lub jędrności. Podobnie nie słabnie mu słuch czy wzrok. W przypadku, jeżeli magia elfa osłabnie w sposób znaczący, może on utracić swą wieczną młodość i przerażająco się zestarzeć ze wszystkimi tego przykrymi konsekwencjami. 



  • Duży talent magiczny: Wysokie elfy są najbardziej utalentowaną magicznie z elfich ras. Ich umysły odczuwają nurty mocy w sposób wręcz podświadomy zezwalając im na bardzo dowolne manipulowanie energią. Najwięksi z magów często wywodzą się właśnie z tej rasy. Tak wielka moc często jednak niesie ze sobą niebezpieczeństwo. Liczne istoty czyhają na powierników takiej potęgi magicznej chcąc ją posiąść dla siebie. 



  • Zwinność: Elfie ciało jest smukłe, lekkie, a co za tym idzie bardzo zwinne. Jednak w przypadku wysokich elfów zwinność ta jest najniższą ze wszystkich elfów, wciąż jednak nieco lepszą od tej ludzkiej. Dzieje się to z tego powodu, iż wysokie elfy prowadzą bardzo osiadły tryb życia, mało podróżują i większość swoich dni spędzają w bibliotekach aniżeli na świeżym powietrzu. 



  • Niska siła: Elfy są słabą rasą pod względem tężyzny fizycznej i nie jest to niczym nowym. Wysokie zaś uchodzą za najsłabsze z nich. Przeciętna siła dorosłego wysokiego elfiego osobnika jest równa tej zwykłego, zdrowego ludzkiego nastolatka. Nie jest więc to materiał na dobrego wojownika zdolnego do wywijania mieczem. Często przedstawiciele tej rasy wspomagają swoje ciało magią nadając mu większej siły mistycznymi wzmocnieniami. 



  • Zawyżone zmysły: Wysokie elfy mają lepiej od ludzi wyczulone ogólne zmysły i percepcję otoczenia, która z kolei potrzebna jest do rzucania skomplikowanych zaklęć w wirze walki. 



  • Duże pokłady energii magicznej: Dusza elfa przepełniona jest mocą, a wysokich elfów w sposób unikalny. Wiekowe tradycje zaklinania ciał, prowadzenia skompilowanych rytuałów, rzucania czarów i wpływania na świat za sprawą magii doprowadziły do napełnienia istoty wysokich elfów mocą magiczną do znaczącego stopnia. 



  • Niska odporność: Wysokie elfy fatalnie znoszą trudy podróży. Czy to za ciepło, czy za gorąco. Bardzo szybko łapią przeróżne choroby, które nawet niegroźne dla ludzi potrafią uśmiercić zdrowego elfa w przeciągu paru tygodni. Rany wysokich elfów prawie w ogóle nie goją się w sposób naturalny, podobnie jak i ich organizm nie jest w stanie zwalczać samemu choroby. Zwykłe medykamenty również niewiele pomagają. Jedynie magią leczniczą można uzdrowić chorego albo rannego przedstawiciela tej rasy. Tłumaczy się to ich zbyt ścisłym związkiem z magią, co uodparnia je w dużej mierze na dobroczynne właściwości składników pozamagicznych. Wysokie elfy także potrzebują więcej snu. Zwykle do pełnego zregenerowania organizmu wymagają około dziewięciu godzin, chociaż wielu z potężnych magów potrafi regenerować siły witalne za pomocą magii. Pożywienie wysokich elfów musi również być bogate w odżywcze składniki. Wszystko to sprawia, że wysokie elfy nie lubią podróżować, czynią to rzadko, a jeżeli już to tylko w warunkach uchodzących według ludzi za luksusowe. 



*Ze względów fabularnych zabrania się tworzenia postaci elfów starszych niż 450 lat. To znaczy takich, które pamiętałyby czasy sprzed Kataklizmu. Samo wiarygodne opisanie historii postaci mającej na karku kilka wieków wydaje się być niezwykle karkołomnym zadaniem. Dlatego też zaleca się, ażeby elfie postacie miały maksymalnie do trzystu lat.
avatar
Prawca Kadmosu
Administrator

Male Liczba postów : 20
Data dołączenia : 26/01/2017

Profil Postaci
Rasa: Człowiek
Wygląd : Smukła sylwetka, wychudzone, kościste palce i niebieskawe, lodowate oczy. Jeżeli pojawiłby się bez maski oczom twoim ukazałaby się gładka, wręcz młodzieńca twarz o kształtnym nosie i szlachetnych rysach.
Odzienie: Ciemne, długie i ciężkie szaty. Podobnie buty oraz rękawiczki. Na twarzy żelazna maska, spod której wyłaniają się gęste pasma włosów opadających swobodnie na ramiona. U boku krótkie ostrze.

Zobacz profil autora http://vantharia.forumpolish.com

Powrót do góry Go down

Zobacz poprzedni temat Zobacz następny temat Powrót do góry


 
Permissions in this forum:
Nie możesz odpowiadać w tematach